|
“Compagnia” sözcüğü “cum: ile” ve “panis: ekmek” köklerinden geliyor.
XIII. Yüzyıl İtalyan şehir devletlerinde filizlenen ve tüm kâr ile zararı eşit olarak üstlenmek ilkesiyle kurulan ticari aile kurumları için türetilmiş bir kavram.
Bizim kumpanyamız da paylaşıma dayanıyor. Kârımız, zeybeklerden kantolara, türkülerden rebetikoya, klasik Türk müziği eserlerinden kendi bestelerimize kadar uzanan,
“buralara” dair, bu topraklardan kaynamış, buraların insanının deneyimine dayanan aşklara ve ayrılıklara; umutlara ve umutsuzluklara;
düşlere ve düşkırıklıklarına; neşeye ve kedere; ölüme ve yaşama değgin, umarsızca çıkıverdiğimiz, öylesine gelişen, beklentisiz yolculuklar.
Yapayalnız yolculuklar, kalabalık yolculuklar; uzun ya da kısa yolculuklar..
Dağlar, dereler tepeler değil şaşırdığımız. Okyanuslar, çöller değil. Bizi insan yapan bir kaç duygunun türdeşliği!
Ve tanık olduğumuz, gözyaşı ve gülümsemenin ezeli ve ebedi dengesi.. Acılarımız da, sevinçlerimiz de, ne varsa bize dair, bu doğaüstü dengenin bir parçası.
Bizim yaptığımız, bu dengeyi “bu topraklardan” fışkırıvermiş, buraların deneyiminden süzülmüş makamlarda, ezgilerde koklamak.
Bu kokunun peşinde, bir esrikliktir, alıp başını gitmek. Zararımız? Zararımız yok! Güzü seviyoruz. Baharı da özlüyoruz.
Bu ikisi arasındaki tükenmez yolculuklarda savrulup gidiyoruz işte..
|
